Buddy Isabel Hoogewijs deelt haar ervaring

Als gemeente kunnen we rekenen op tal van vrijwilligers. In het kader van de Week van de Vrijwilliger zetten we graag Isabel Hoogewijs in de schijnwerpers. Al jaren zet ze zich in, eerst als volwassen begeleider bij Chiro Scheldering, om vervolgens bij Grote Routepaden aan de slag te gaan als redacteur. Deze Mellenaar met een bijzonder groot hart stapte enkele maanden geleden in een nieuw avontuur en meldde zich als vrijwilliger om een anderstalige nieuwkomer wegwijs te maken in onze gemeente.

Waarom koos je ervoor om je in te zetten als vrijwilliger?

Vrijwilligerswerk is altijd een win-winsituatie; dat maakt het net zo leuk. Je doet je best voor een ander, maakt die persoon gelukkig en krijgt er veel voor terug. Mensen waarderen wat je doet, in elke mate. Bovendien kan je als vrijwilliger dingen uitproberen die buiten je comfortzone liggen. Zo schreef ik artikels voor wandelgidsen, terwijl ik daar geen opleiding voor heb gevolgd. Wanneer ik mijn eigen teksten gepubliceerd zie, geeft me dat een heel goed gevoel. Eens je vrijwilligerswerk hebt gedaan, blijf je je inzetten omdat je er zoveel voldoening uit haalt.

Wat motiveerde je om een anderstalige nieuwkomer te helpen?

Ik was al een tijdje op zoek naar iets nieuws, waarbij het sociale aspect centraal staat. Ik kom zelf niets te kort en wil iets terugdoen voor mensen voor wie het allemaal niet zo evident is. Eerder twijfelde ik al om me kandidaat te stellen voor de sociale kruidenier. Toen ik een oproep zag voor het buddyproject, wist ik: dat wil ik doen. Ik meldde me aan als vrijwilliger en een week later mocht ik op gesprek. Katrijn Merckx, de projectverantwoordelijke, ging op zoek naar de ideale match. In mijn geval was dat Tsega, een vrouw uit Eritrea van ongeveer dezelfde leeftijd als ik, waarmee ik verschillende interesses deel.

Wat houdt het buddyproject precies in?

Als vrijwilliger zet je je gedurende minimaal zes maanden in voor een anderstalige nieuwkomer. Je komt wekelijks een uur of twee samen met je buddy. Je kan die tijd invullen zoals je zelf wilt. Tsega en ik doen verschillende activiteiten. We gaan wandelen, naar een concert, een koffietje drinken, enzovoort. Ik probeer haar ook te laten proeven van onze Vlaamse gewoonten. Zo gingen we samen naar de nieuwjaarsreceptie van de gemeente. Eritrea is een dictatuur, dus voor haar was het heel bijzonder dat de burgemeester ons welkom heette en dat wij een drankje aangeboden kregen. Zo merk ik veel zaken die voor ons heel vanzelfsprekend zijn, maar voor haar niet.

Hoe ga je om met de taalbarrière?

Tsega’s moedertaal is Tigrigna. Die taal heeft geen alfabet zoals wij dat kennen, maar bestaat uit speciale tekens, precies bloemetjes. Ze doet erg haar best om het Nederlands onder de knie te krijgen, maar het is niet eenvoudig. Ze volgt drie keer per week les en op vrijdag gaat ze naar het praatcafé. Om de taalbarrière te overbruggen, hou ik er rekening mee dat elk gesprek
lang duurt. De kans is groot dat ze een stuk niet begreep en dat ik het de week erop opnieuw moet uitleggen. Ik doe mijn best om traag en netjes te spreken en moeilijke woorden of uitdrukkingen te vermijden. Al moet ik het met handen en voeten uitleggen, ik blijf zaken herhalen tot ze mij begrijpt.

Merk je naast de taalbarrière ook andere uitdagingen?

De taal is moeilijk, maar het gaat verder. Ik probeer haar bij te staan bij praktische zaken. Wanneer ik langsga, bekijk ik welke brieven ze ontving en of ik haar daarbij kan helpen. Ook voor financiële zaken probeer ik de vertrouwenspersoon te zijn waarop ze kan terugvallen. Het gaat vaak over complexe zaken waar ik zelf nog nooit over hoorde, laat staan dat een anderstalige nieuwkomer ze kan begrijpen. We hebben hier rechten en plichten, die voor mensen van buiten Europa niet zo evident zijn. Ook daar probeer ik te helpen en iets te betekenen.

Welk advies zou je geven aan mensen die overwegen om vrijwilliger te worden in het buddyproject?

Je moet ervoor openstaan en zonder vooroordelen op het project afstappen. Iedereen kan zich inzetten voor het buddyproject, want je pakt het aan zoals je zelf wilt. Ben je sportief en loop je graag, dan doe je dat toch gewoon samen met je buddy? Ga vooral op zoek naar activiteiten die laagdrempelig zijn op alle vlakken. Je hoeft geen stress te hebben, want er is geen vast streefdoel. Je doet gewoon je best en maakt wekelijks wat tijd vrij om iemand te helpen. Meer hoeft dat niet te zijn.